Czy dżemy są lekkostrawne? Wszystko, co warto o nich wiedzieć

Tak, dżem może być elementem diety lekkostrawnej, zwłaszcza gdy został ugotowany, rozdrobniony i pozbawiony skórek oraz pestek. O jego tolerancji decydują jednak także ilość cukru, rodzaj owoców i indywidualna reakcja przewodu pokarmowego.

Czy dżem jest lekkostrawny?

W diecie łatwostrawnej dopuszcza się dżemy bez pestek. Gotowanie zmiękcza strukturę owoców, a rozdrobnienie ułatwia ich trawienie. Usunięcie skórek, nasion i twardych włókien ogranicza mechaniczne drażnienie przewodu pokarmowego.

Nie oznacza to jednak, że każdy dżem będzie dobrze tolerowany. Produkt z dużymi kawałkami owoców, drobnymi pestkami lub dużą ilością cukru może powodować dyskomfort, szczególnie przy biegunce, wzdęciach, refluksie albo zaostrzeniu chorób przewodu pokarmowego.

Dlaczego obróbka dżemu poprawia jego strawność?

W diecie łatwostrawnej ogranicza się przede wszystkim twarde włókna pokarmowe i produkty, które mogą podrażniać jelita. Podczas długiego gotowania błonnik częściowo ulega hydrolizie, a miąższ owoców staje się miękki. Przecieranie lub miksowanie zmniejsza rozmiar cząstek, dzięki czemu potrawa jest łatwiejsza do strawienia.

Szczególne znaczenie ma usunięcie skórek i pestek. Skórka zawiera więcej włókna strukturalnego, a nasiona mogą działać drażniąco. Dotyczy to między innymi owoców jagodowych, malin, truskawek i porzeczek. W ich przypadku przetarty dżem lub mus może być lepiej tolerowany niż świeże owoce.

Jak wybrać dżem do diety łatwostrawnej?

W sklepie nie trzeba kierować się wyłącznie nazwą produktu. Najważniejszy jest skład oraz konsystencja dżemu. Dobrym wyborem będzie produkt możliwie gładki, bez pestek i skórek, z dużą zawartością owoców oraz bez zbędnych dodatków.

Na etykiecie zwróć uwagę na następujące cechy:

• Duża zawartość owoców – najlepiej gdy owoce znajdują się wysoko na liście składników.
• Brak pestek i skórek – szczególnie ważny przy wrażliwych jelitach oraz zaostrzeniu objawów.
• Brak syropu glukozowo-fruktozowego – jego nadmiar nie jest korzystny przy skłonności do biegunek.
• Brak polioli i innych słodzików wywołujących dolegliwości – sorbitol, maltitol czy ksylitol u części osób powodują wzdęcia albo luźne stolce.
• Prosty skład – krótka lista składników ułatwia ocenę produktu i ogranicza ryzyko nietolerowanych dodatków.

Notatka ekspercka: Domowy dżem daje największą kontrolę nad wyborem owoców, usunięciem pestek i ilością cukru. Produkty rzemieślnicze także mogą być dobrym rozwiązaniem, ale sama informacja o tradycyjnej metodzie przygotowania nie wystarcza. Zawsze sprawdź etykietę i konsystencję.

Kiedy dżem może powodować dolegliwości?

Najczęstszym problemem jest duża ilość cukru. Wysokie stężenie cukrów zwiększa osmolarność treści jelitowej, czyli ilość rozpuszczonych cząsteczek w jelicie. Woda może wtedy przechodzić do jego światła, co u części osób sprzyja luźnym stolcom lub biegunce osmotycznej.

Ryzyko jest większe przy jedzeniu dużych porcji, podczas trwającej biegunki oraz przy nadwrażliwości na fruktozę. Dżem zawiera też cukry naturalnie obecne w owocach, dlatego produkt określany jako „bez dodatku cukru” nie zawsze będzie neutralny dla jelit. Z kolei dżem „bez cukru” może zawierać słodziki, które również powodują objawy.

Znaczenie ma także indywidualna tolerancja. Ten sam dżem może być dobrze przyjęty w okresie remisji, a wywoływać dolegliwości podczas zaostrzenia choroby. Najbezpieczniej zacząć od małej porcji, obserwować reakcję organizmu i nie traktować dżemu jako dużej części posiłku.

Przy utrzymujących się bólach brzucha, wzdęciach lub biegunce po spożyciu dżemu warto skonsultować dietę z lekarzem albo dietetykiem klinicznym.

Artykuł nie stanowi porady medycznej i powstał wyłącznie w celach informacyjnych. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za wszelkie negatywne skutki wdrożonych zaleceń. Zawsze zasięgnij opinii specjalisty medycyny w powyższym zakresie.